داستان سیستان|فیلمنامه نویسی

مقالات آموزشی داستان نویسی , فیلمنامه نویسی و اخبار هنرمندان

کارگاه مجازی آموزش فنون داستان نویسی (۱)

کارگاه مجازی آموزش فنون داستان نویسی (۱)

گفتار ۱
________________________________________
داستان و انواع آن

مقدمه
هنگامی که میان کتب و جزوات مختلف به دنبال مقدمه‌ای برای این گفتار می‌گشتم، مقدمه‌ی استادم، دکتر مجید شاه حسینی، را که سال‌ها پیش بر پژوهش خام من در مورد قصه نویسی آورده بود، یافتم. مطلوب است که آن مقدمه را با اندکی تلخیص و تصرف بر نوشته‌ی خود مقدم کنم:

«ادبیات داستانی» یا به تعبیر رایج آن «قصه گویی» پیشینه‌ای به قدمت تاریخ حیات آدمی دارد. بشر از همان آغاز که پای بر این خاکدان نهاد به تفسیر و تاویل حقایق پیرامون خویش پرداخت و در این رهگذر از تخیل خود نیز مدد گرفت، اینگونه بود که نخستین قصه زاده شد. بشر اولیه ذهن ساده ـ ولی خیال پرداز ـ داشت. از این رو به تمامی اشیا و وقایع پیرامون خود، جنبه‌ای نمادین و اسرارآمیز می‌بخشید و از همین جا بود که نخستین افسانه‌ها و اساطیر پدید آمدند. تو گویی هنر افسانه پردازی و اسطوره سازی از همان آغاز در ناخودآگاه جمعی بشر مستتر بود، که اگر جز این است؛ خالق بشر خود به زبان قصه سخن نمی‌گفت. و مگر همین شباهت ظاهری میان زبان وحی و اسطوره نبود که کفار قریش با تمسک به آن، کتاب الهی را «اساطیر الاولین» می‌خواندند؟ و لابد می‌پرسی: «کدام شباهت؟ آن حکایت که پروردگار عالم «احسن القصص» نامیدش، حقیقتی بود راست و بی‌شبهه؛ و این قصه واقعی را با افسانه و اسطوره چه کار؟» ولی من می‌گویم: مگر من و تو وقتی قرآن می‌خوانیم تنها به ظاهر آیات استناد می‌کنیم و اینکه کدام واقعه‌ی مسلم تاریخی را برای ما بازگو می‌کنند؟ اگر این است، پس این همه تفسیر و تاویل آیات از چه روست؟ پس چرا به قرآن تفال می‌زنیم و استخاره می‌کنیم؟ پس چرا از ظاهر آیاتی که به وقایعی مشخص اشاره دارند، حقایقی دیگر را در می‌یابیم؟ آیا جز این است که کلام الهی ظاهری دارد و بواطنی؟ مسلما ظاهر آیات خلاف واقعیت نیست، ولی آنکه به ظاهر بسنده می‌کند از حقایق باطنی محروم می‌ماند. باطن قرآن نیز مستوره‌ای است هزار تو که هر کس متناسب با درک خویش نکته‌ای از آن در می‌یابد. به دریایی عمیق و بی کران می‌ماند. هر بیننده متناسب با قوه‌ی دید خود حقیقتی را در عمق مشخص به نظاره می‌نشیند. آنکه چشمی نزدیک بین دارد تنها سطح آب را می نگرد و آنکه نگرشی ژرف دارد، زیبایی لولو و مرجان را در اعماق به نظاره می‌نشیند.

135549_210

ادامه مطلب

بزرگترین قانون در فیلمنامه نویسی چیست ؟

بزرگترین قانون در فیلمنامه نویسی چیست ؟ 

بزگترین قانون ، ایجاد لذت در مخاطب است.
هیچ قانونی بالاتر از این قانون  وجود ندارد.

– تمام فرمول ها و  تکنیک های گفته شده  توسط مدرسان بزرگ فیلمنامه نویسی ، به همین منظور است.
هدف این است که با شیوه های مختلف ، در مخاطب، احساس لذت ایجاد شود تا بخواهد ادامه ی داستان را ببیند.

IMAGE634079586937500000

ادامه مطلب

وزن دادن به کاراکترها

وزن دادن به کاراکترها

تصویر کنید در یک صحنه ی فیلم، کدامیک از این دو  موتیف در ذهن شما می ماند ؟
– یک پرِ کاه که روی هوا معلق است و بودن و نبودنش فرقی به حال داستان ندارد،
–  یا یک وزنه ی سنگین که ممکن است هر لحظه بر سر و کولِ کسی سقوط کند ؟

* پاسخ واضح است.

– وزنه ی سنگین بیشتر به چشم می آید تا پرِ کاه.

468511_ezweXTIi

ادامه مطلب

ساختار سنتی فیلم نامه

در واقع الگوی سنتی فیلم نامه نویسی ، همان الگوی سنتی داستان نویسی است.

آزمایش این ساختار در رمان ها و فیلم های بسیاری ، نشان داده که خواننده یا تماشاگر با این الگو همراه می شود ، به همین خاطر در تولیدات انبوه و نیز در عمده فیلم های تجاری این ساختار مورد استفاده قرار می گیرد.

در هر فیلم نامه دو عامل اساسی وجود دارد :

289294_orig

ادامه مطلب

فیلم نامه نویسی

فیلم نامه ( ScreenPlay )

فیلم نامه یا سناریو ، متنی است شامل شخصیت ها ، ماجراها و هر آنچه در فیلم روی خواهد داد به صورت یک دستور العمل ، که توسط فیلم نامه نویس یا فیلم نامه نویسان نوشته می شود. فیلم نامه معمولا شامل تمام جزئیات صحنه ، گفت و گو ، کنش و گاه حتی موقعیت و زاویه دوربین است.

فیلم نامه نویس ( ScreenWriter – Scenarist )

کسی که مسئول نوشتن تمام یا بخشی از فیلم نامه فیلم است. گاه یک نفر تمام فیلم نامه را می نویسد ، گاه هم چند نفر به طور مشترک فیلم نامه را آماده می کنند.

7396697111162413797

ادامه مطلب

«پاداش سال نو» به مرکز گسترش فیلمنامه‌نویسی تحویل داده شد

حسن وارسته فیلمنامه «پاداش سال نو» را به مرکز گسترش فیلمنامه‌نویسی رسانه ملی تحویل داده است.

در خصوص فعالیت جدید خود گفت: فیلمنامه «پاداش سال نو» تحویل مرکز گسترش فیلمنامه‌نویسی دادم.

4377127_964

ادامه مطلب

«محمد رسول الله (ص)» از اسکار حذف شد

«محمد رسول الله (ص)» از اسکار حذف شد

9409-22m2134

اسفندماه امسال، هشتاد و هشتمین دوره جوایز اسکار برگزار می‌شود ولی با اعلام پیش فهرست نامزدهای جوایز اسکار بهترین فیلم خارجی زبان، فیلم سینمایی «محمد رسول الله (ص)» به عنوان نماینده ایران حذف شد.

 آکادمی علوم و هنرهای سینمایی اسامی نامزدهای اولیه هشتاد و هشتمین دوره از رقابت‌های اسکار را به شرح زیر اعلام کرد:

ادامه مطلب

فرهنگ واژگان فیلمنامه نویسی – بخش سوم

فرهنگ واژگان فیلمنامه نویسی

 بخش سوم

670932_xohXI2pU

فیلم نامه ( ScreenPlay ) 

فیلم نامه یا سناریو ، متنی است شامل شخصیت ها ، ماجراها و هر آنچه در فیلم روی خواهد داد به صورت یک دستور العمل ، که توسط فیلم نامه نویس یا فیلم نامه نویسان نوشته می شود. فیلم نامه معمولا شامل تمام جزئیات صحنه ، گفت و گو ، کنش و گاه حتی موقعیت و زاویه دوربین است.

 

فیلم نامه نویس ( ScreenWriter – Scenarist ) 

کسی که مسئول نوشتن تمام یا بخشی از فیلم نامه فیلم است. گاه یک نفر تمام فیلم نامه را می نویسد ، گاه هم چند نفر به طور مشترک فیلم نامه را آماده می کنند. 

 

گاهی فیلم نامه نویس ، با فرستادن فیلم نامه ای ( به دلخواه خود ، فیلم نامه ای نوشته) به نماینده ، خود پیشقدم می شود و این نماینده آن را به یک تهیه کننده مستقل یا یک شرکت فیلم سازی جهت ملاحظه ارائه می کند. ولی یک فیلم نامه نویس با تجربه با یک تهیه کننده در یک جلسه توجیهی ملاقات می کند و چند طرح را که قابل تبدیل به فیلم نامه هستند پیشنهاد می کند. و پس از مورد قبول واقع شدن پیشنهادش آن طرح را به فیلم نامه بدل می کند. گاهی هم تهیه کننده ، طرحی برای فیلم دارد و فیلم نامه نویس را برای پروراندن آن استخدام می کند. مورد آخر به ویژه هنگامی رخ می دهد که تهیه کننده ای که همیشه در جستجوی طرح است ، حقوق یک رمان یا نمایش نامه را می خرد و از فیلم نامه نویس می خواهد که از روی آن یک اقتباس سینمایی ارائه دهد.

ادامه مطلب

فرهنگ واژگان فیلمنامه ­نویسی – بخش دوم

فرهنگ واژگان فیلمنامه ­نویسی

 بخش دوم

IMAGE634079586937500000

پیامد (aftermath)

صحنه ­ی پیامد پس از لحظه­ای که به لحاظ دراماتیکی در اوج است می­آید و به شخصیت­ ها و همچنین مخاطب فرصت می ­دهد که شوک، درد، یا لذت آن لحظه را هضم کند.

 

تمثیل (allegory)

تمثیل داستانی است که معنایی پنهان، و بطور معمول درسی اخلاقی، را آشکار می­کند. اغلب فیلم­ ها تمثیل صرف، که قصدش موعظه است، نیستند؛ البته، حکایات، داستان­ های کودکانه و آثار تخیلی اغلب الگوی تمثیلی به خود می­گیرند. در این نوع داستان شخصیت­ ها و رویدادها معانی نهفته یا نمادین دارند.

 

شخصیت ­های تمثیلی (allegorical characters)

اغلب شخصیت­ ها، حتی شخصیت ­های انسان­دیس (ناشی از این عقیده که حیوانات و اشیا در کنش ­ها، افکار یا رفتار خود به انسان شبیه هستند)، نقص یا نقایصی دارند ولی امکان تغییر (اخلاقی یا افزایش خِرَد) نیز دارند، ولی شخصیت ­های تمثیلی نمادین، ثابت، و تغییرناپذیر هستند.

ادامه مطلب
صفحه 2 از 3123